verbindt wie mee wil blijven bewegen


Call me maybe – periode Parzival in Den Haag

Onnozelheid, twijfel en geluk zijn de kijkkaders waarin wij onze eigen levens proberen te bezien.

Elk jaar weer bestijgt Parzival, zo’n 800 jaar oud, zonder Iphone en Facebook vrienden, zijn paard om ons leslokaal binnen te draven. Enkel een sonoor hoefgetrappel begeleidt zijn entree. Aanvankelijk kijken negenentwintig jongeren met enige reserve naar mij als ik begin te vertellen. ‘Wat moet die leerkracht van ons?’ lijken ze te denken.

Geluk, door Sophia Benfield

Geluk, door Sophia Benfield

‘Waarom vertelt hij dit middeleeuws verhaal?’ ‘Hoe kan deze periode in hemelsnaam vier weken duren?’ Even twijfel ik. Zullen ze dit keer weer instappen in deze periode? Zullen ze op weg gaan? Zullen ze hun binnen- en buitenwereld gaan verkennen?

In de eerste lessen leg ik uit over de context van het Parzivalepos en de queeste naar de graal in de hoofse literatuur. Wat is eigenlijk de graal? Waar komt het verlangen naar de graal vandaan? Wat is de graal in deze tijd? Dan vervolg ik zijn levensverhaal.

Als Parzival zich losmaakt van zijn moeder en de wijde wereld in trekt, wordt duidelijk dat de reis van Parzival slechts een metafoor is voor de eigen volwassenwording. Aan de hand van een reeks opdrachten onderzoeken de leerlingen hun eigen biografie. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? In welke omstandigheden en met welke normen en waarden ben ik opgevoed? Wat heb ik van mijn ouders meegekregen? Welke verhalen en betekenissen liggen in mijn familie besloten?

Ode aan mijn knuffeldier

Je was altijd mijn beste vriend
Met jou heb ik gelachen en gegriend
Je oren o zo lang en zacht
Twinkelende kraalogen in alle pracht
Met je mooie, witte pluimstaart
Een vacht wat vettig en verjaard
Hielp je me in moeilijke tijden
Nooit waren we van elkaar gescheiden
Je hield me warm in de kou
Dus lief konijn, ik hou van jou

Sophia Benfield 11.1

Ook de ouders van de leerlingen worden betrokken bij de periode. Zij hebben drie enveloppen aan hun kind meegegeven met brieven waarin ze iets vertellen over de betekenis van de naam die ze aan hun kind hebben gegeven, de familiestamboom en in de laatste brief geven ze wijze raad mee.

’s Ochtends maken de leerlingen gezamenlijk hun envelop open. Iedereen is stil. Geconcentreerd wordt er gelezen. Daarna vergeleken. ‘Wat heeft jouw moeder geschreven?’ ‘Wow, jouw vader heeft een heel A4-tje vol gepend!’ ‘Ach wat lief! Wat kent jouw moeder je goed. Je mag best wat zelfverzekerder zijn. Dat vind ik ook!’ Een aantal leerlingen leest voor. Het eigen verhaal simultaan aan het Parzival verhaal. Iedereen wordt een beetje Parzival. Of Parzival wordt een beetje van iedereen. Hij doet onnozele dingen, vecht met een speelgoedzwaardje tegen de rode ridder, kust een slapende vrouw, krijgt een opleiding van een edelman en trekt welgemoed de wereld in. Tenslotte komt hij zichzelf tegen als hij – vol hoogmoed- niet de verlossende vraag stelt in de graalburcht. Buitengesloten van geluk doolt hij rond in tweestrijd. Pas als een kluizenaar hem onderwijst in naastenliefde kan hij door medelijden te tonen uiteindelijk de hoeder van de graal worden.

Altijd in twijfel

Nooit kan ik kiezen
Weet het gewoon niet
Weg met adviezen
Dat denken vergiet
Voortdurend twijfelachtig
Blijvend in deze waan
Het maakt me zenuwachtig
Is lastig te doorstaan
Graag wil ik weten
Wat moet ik doen
Kan maar niet kiezen
Altijd in twijfel

Ruben Keulemans 11.1

Onnozelheid, door Sophia Benfield

Onnozelheid, door Sophia Benfield

Onnozelheid, twijfel en geluk zijn de kijkkaders waarin wij onze eigen levens proberen te bezien. We lachen om elkaars onnozelheden, leren van elkaars twijfel en krijgen een brok in onze keel van gedeelde momenten van geluk. Spannender wordt het als de opdrachten gaan over de klas zelf. Hoe manifesteer je jezelf? Welke rol heb je en heb je gespeeld? Kon je altijd jezelf zijn? Ben je gepest? Breekbare momenten. Confrontaties, maar met open vizier. Af en toe een traan. Maar ook vergeving en begrip.

Soms wilde ik dat mijn hoofd een uitknop had
Of dat je gedachten en gevoelens los van elkaar kon maken…

Sterre Visscher 11.1

Tijdens de laatste week, terwijl Parzival de graal nadert, vinden de presentaties plaats. De laatste presentatie is van Robin. Hij legt bij iedereen een velletje papier op de tafel met een songtekst. Hij zet de instrumentale versie van ‘Call me maybe’ van Carly Rae Jepsen op. Iedereen zingt mee:

‘…Hey ik ben Parcival
Ik was onnozel
Maar ‘k ben veranderd
Nu heel zelfstandig
Wat een ontwikkeling
Van sul tot hooeeeder
Want ja dat graaltje
Heb ik bemachtigd
Dit was een lange tocht
Mezelf gevonden
Nu heel volwassen
Als elfde klasser…’

Ik kijk glimlachend naar de zingende klas. Intussen zadelt Parzival zijn paard om stapvoets de klas te verlaten. Wat zal hij achterlaten? Een narrenkap, twijfel of een glimp van de graal?

Geschreven door Elard Pijnaken

Seizoener, hartkatern Den Haag, Herfst 2014