Vallende sterren

Vallende sterren, wie kent ze niet? Ze vormen in een bepaalde periode van het jaar een prachtig schouwspel in de nachtelijke uren. We turen de hemel af. Zodra we zo’n lichtflits zien, houden we de adem in. We doen misschien een wens, zo vervuld zijn we van de bijzondere betekenis die we er aan toekennen. We herkennen iets in die vallende ster, iets dat ons raakt. Wat is dat?

In de rondgang van de aarde om de zon botst de aardatmosfeer op gezette tijden op brokken steen die daar in de ruimte zweven. Vaak zijn dat restanten van uit elkaar gespatte kometen of planetoïden. Tijdens die botsing verbrandt zo’n stukje steen, vaak maar ter grootte van enkele centimeters, door de grote wrijving die het met de dampkring ondervindt. Dit verbranden zien wij als een lichtflits. Door de hoge snelheid van d e stukjes steen ten opzichte van de dampkring zien wij die lichtflits als een spoor aan de hemel. Het lijkt daardoor op een vallende ster. Op het einde is het stukje steen geheel verbrand en houdt het spoor op te bestaan.

Het woord “vallende ster” lijkt zodoende misleidend, maar er is wel terdege sprake van een analogie. Want, wat gebeurt er in een ster? Materie wordt middels kernfusieprocessen omgezet in licht en warmte. Als alle materie is opgebrand, houdt de ster op te bestaan en stort ze in elkaar. Zo’n stukje steen ondervindt eenzelfde soort proces, vanuit andere natuurwetten natuurlijk. Door wrijving wordt materie omgezet in licht en warmte. Je kunt ook zeggen, verdwaalde materie wordt bevrijd uit haar stoffelijke ketenen. Ze verdwijnt, ze lost op.

Vlak voor Michaël zijn de meeste vallende sterren te zien

De stukjes steen die tot vallende sterren worden, dragen kosmisch ijzer in zich. IJzer vormt ook het hoofdbestanddeel van ons bloed. Bloed wordt wel eens gezien als de drager van ons ik. Zoals Goethe dat middels zijn Mefistofeles uitdrukte:

Bloed is een heel bijzonder vocht.

Het element ijzer versterkt onze ik-kracht, ons zelfbewustzijn. Daar zien we Michaël. Zijn aardse evenknie is Sint Joris, wiens naamdag rond Pasen valt, op 23 april.

Bloedarmoede, een gebrek aan ijzer in ons bloed, gaat ook gepaard met een afname van onze levenskrachten. We zijn dan moe en inactief.

Het zien van vallende sterren kan om die reden een (onbewuste) herkenning geven aan wat wij innerlijk in ons dragen. Als een meteoorslag werkt dit op ons in. Vandaar dat we voor even verrukt zijn. Ons eigen ik gloeit op, wordt licht en warm. We beleven dat het materiële bevrijd kan worden, we zien het boven ons gebeuren.

Zo boven, zo beneden, luidt een oud gezegde. Dat voelen wij ook wanneer wij in de nazomerse periode, wellicht op de camping, naar de sterrenhemel kijken. Enerzijds zijn wij mensen ongelooflijk nietig, anderzijds maken we deel uit van dit immense uitspansel van sterren om ons heen. We voelen ontzag en eerbied. We voelen de grootsheid van het bestaan.

En dan, tijdens het zien van zo’n lichtflits aan de hemel, kun je ervaren dat een vallende ster in je eigen innerlijk oplicht. Het ijzer (je ik-kracht) wordt wakker geschud tot transformatie. Voor even word je opgetild uit aardse omstandigheden en maak je deel uit van het grote geheel der schepping. Je verpakt deze beleving wellicht als het doen van een nogal aardse wens. Maar diep van binnen weet je: het is innerlijk licht waar je naar streeft.