verbindt wie mee wil blijven bewegen


Bootcamp

Bootcamp is hip. Afzien vinden we lekker. Daarom zie je in elk stukje natuur ultra-atleten, worden er op iedere straathoek mudmasters georganiseerd en is er elke week wel ergens een marathon te lopen. Extreem gezonde en succesvolle vrouwen zweren bij hotyoga onder het genot van een veganistische tarweweed smoothie op vrouwennetwerkparty’s (die dan ook weer in zijn). Omdat iedereen constant zijn ‘grenzen moet verleggen’, zijn we dan weer massaal aan de mindfulness om te genieten van het moment door slechts waar te nemen, zonder te oordelen.

Vooral bij managers is bootcamp het toverwoord, zeker als er aan teambuilding gedaan moet worden. Iedereen moet dan uit z’n ‘comfortzone’ en laat zo een heel andere kant (liefst een kwetsbare) van zichzelf zien, wat weer leidt tot ‘vruchtbare dwarsverbanden’ binnen de organisatie.

Ik stond dus niet te springen bij het idee dat ook ons lerarencollege op survival ging, gelukkig niet op bootcamp en zonder een overenthousiaste outdoor-evenementen-freelancer met semi-therapeutische groepssessies. Nog wat tegensputterend, stapte ik de bus in. We waren nog niet de hoek om, of ik kreeg de slappe lach met een bevriende collega die ik al een tijd niet had gesproken in de hectiek van alledag. Achter ons probeerden twee collega’s nog een werkoverleg te voeren, omdat ze zich in de uitzonderlijke positie waanden, ongestoord vier uur lang te kunnen werken.

Eenmaal daar, bleek dat mijn collega op de valreep thuis een paar zo op het oog onbelangrijke stokken uit de tentenzak had geschud, zodat ons doek niet helemaal padvinderproof stond, maar dat mocht de pret niet drukken. Die avond heb ik tot huilens toe gelachen met een betrekkelijk nieuwe collega, die me tot dan toe nogal serieus had geleken. Na een koude nacht liep ik dan zowaar toch nog tegen mijn grenzen aan bij een activiteit die mij op voorhand weinig inspannend leek. Werkelijk álle collega’s maakten met gemak een schitterende eenden ruif van twijgen…

De middag verliep heel genoegzaam en in grote harmonie met een kanotocht, die wat langer was dan sommigen hoopten. Maar door in andere combinaties te peddelen, bracht iedereen het tot een goed einde. Al vroeg werd er die avond in de najaarszon gemusiceerd, gezongen en gedanst. Waarna ik bij het kampvuur goede gesprekken voerde met veel collega’s. Zo leerde ik inderdaad kanten kennen van deze en gene die ik nooit eerder te zien had gekregen. De volgend morgen braken wij in de stromende regen af, wat natuurlijk verbroedert en reden wij moe en voldaan weer naar huis.

Geschreven door Hanneke van den Bosch

Hanneke van den Bosch is leerkracht Nederlands