Een eerste week op de vrijeschool
Zoonlief is overgestapt naar een andere school. De vrijeschool. Met interesse las ik daarom een artikel in de Volkskrant over het fenomeen vrijeschool.
De eerste kennismaking met de vrijeschool bestond uit een kort bezoek aan het schoolgebouw. Hier was ik op uitnodiging van een vriendin, die een rookmachine wilde uitlenen. Een school die in het bezit is van een rookmachine. Dat moest toch wel iets bijzonder zijn. Al eerder hadden we het gehad over de mogelijkheden voor mijn zoon om over te stappen naar een andere school, deze vrijeschool. Omdat de school niet gevestigd is in de gemeente waar wij woonachtig zijn en we een heel traject ingingen dat bestond uit een meer intensieve begeleiding van onze zoon, gingen we niet verder op de materie in.
Het waren moverende redenen die ons ertoe bewogen om over te stappen van school. Deze redenen bestonden uit een zoon die niet meer naar school wilde en beloften die niet nagekomen werden door de oude school. Omdat er sprake was van een kleine school, waren de mogelijkheden voor onze zoon (hoogbegaafd, zie enkele andere blogs hierover) beperkt.
Vanaf het moment dat je de beslissing neemt en het daadwerkelijke overstappen, dat lijkt een enorm lange periode. Toch ging het allemaal erg snel. Onze zoon kon geplaatst worden op de nieuwe school en hiermee begon een nieuw avontuur. Voordat het zover was volgde eerst een kennismaking met de directeur en daarna een open dag van de school (toevallig gepland toen we ermee bezig waren, het proces van overstappen).
Hoe anders is de vrijeschool?
Een vrijeschool houdt in dat de leerlingen vrij zijn in de ontwikkeling van lichaam en geest. Het tempo is niet leidend, het is de volgorde die leidend is. In het regulier onderwijs gaat de aandacht uit naar facts and figures, dus naar kwantiteit. In het vrijeschoolonderwijs gaat de aandacht uit naar kwaliteit. Ineens was het dus niet meer belangrijk dat zoonlief al zoveel kon schrijven, maar was de manier waarop hij het deed belangrijk. Overigens moet ik eerlijkheidshalve erbij vermelden dat er nog nauwelijks sprake is van verleden tijd, hoewel de zinsbouw anders doet vermoeden, want zoonlief gaat pas sinds deze week naar de vrijeschool.
Natuurlijk is de grondslag van de school een antroposofische. Hoewel we er niet direct mee bekend waren, met deze levenswijze, waren er zaken die wij al deden voordat zoonlief naar de vrijeschool ging. Het was alsof puzzelstukjes op zijn plaats vielen.
De auteur van het Volkskrantartikel moet ik gelijk geven. Er zijn zaken op school die ons ook deden nadenken. Het was anders, het is anders. Waar de auteur van het artikel dat aanneemt as is, denken wij verder. We onderkennen dat zaken anders zijn, anders gaan. Dat het anders is, dat is het gevolg van onze voorgeschiedenis. Een geschiedenis van contact met het reguliere onderwijs. Deze vorm van onderwijs is gestoeld op andere denkbeelden, waarvan niet alles negatief hoeft te zijn. Overigens komen veel van deze denkbeelden ook gewoon terug in het vrijeschoolonderwijs. Het idee dat het hier gaat om een soort hippieonderwijs is overdreven. Toch is het een imago waarmee de school te kampen heeft. Voor een deel veroorzaakt door sommige ouders en sommig onderwijzend personeel van de vrijescholen. Maar voor een groot deel veroorzaakt door het zich niet helemaal willen verdiepen in deze vorm van onderwijs. Dat is een groot gemis.
Dat het een groot gemis is, dat kunnen mijn echtgenote en ik beamen. We zijn drie jaar lang bezig geweest om helder te krijgen bij het onderwijzend personeel op de oude school wat er nu precies aan de hand was met onze zoon. Na drie dagen wist de nieuwe lerares van zoonlief ons haarfijn te vertellen wat haar opgevallen was. Opvallend, nee voor ons wereldschokkend, was het gesprek dat we met haar hadden. Een kennismakingsgesprek, waarin ze ons vertelde wat er gaande was. Laten dat nu de punten zijn die men op de vorige school niet wilde accepteren…
Toen ik gisteren een foto appte naar de vriendin, die als intern begeleidster werkzaam is op de school van zoonlief, vroeg ze ons af of we ons plafond aan het “antroposofen” waren. Mijn echtgenote was druk met het aanleggen van een wolkenpartij in de gang. Onze gang krijgt een totaal ander karakter. De vriendin zei me dat ze het zo ontzettend fijn vond dat we zo gelukkig waren na de overstap van zoonlief. En dat zijn we!
De laatste weken op de oude school stonden in het teken van zoveel negatiefs. Zoonlief wilde niet meer naar school. Iedere ochtend volgde lange discussies (en dat is soms vermoeiend met een hoogbegaafd kind) over het wel of niet naar school gaan. Na het boos worden liet onze zoon dan weten toch wel naar school te gaan. Dit is nu niet meer aan de orde geweest. De afgelopen week waren er geen woede-uitbarstingen tijdens het naar school gaan. Er werd weer gezongen op weg terug naar huis. Aan de eetkamertafel werd zelfs verteld wat hij gedaan had op school. We hoefden er niet zelf naar te vragen en er volgden geen antwoorden als ”Weet ik niet” of “Geen idee!”
Nee, ik zit niet op een roze wolk. Ik realiseer me dat er stappen gezet moeten worden die ervoor moeten zorgen dat zoonlief zich op een positieve manier kan ontwikkelen. Een ervan is de schoolkeuze geweest. Dat is slechts een stap geweest in een lang proces. Het doel is dat we, zowel wij als ouders en onze zoon, tegen elkaar in eerlijkheid kunnen zeggen dat het gelukt is.
En dan het artikel in de Volkskrant. Sommige stukken waren erg vermakelijk. Andere stukken gebaseerd op clichés die niet in het belang zijn van het onderwijs.
Laten we eerlijk zijn, deze vorm van onderwijs is anders. Naar mijn idee in positieve zin. Zeer positief overigens!
Zoonlief is overgestapt naar een andere school. De vrijeschool. Met interesse las ik daarom een artikel in de Volkskrant over het fenomeen vrijeschool.
De eerste kennismaking met de vrijeschool bestond uit een kort bezoek aan het schoolgebouw. Hier was ik op uitnodiging van een vriendin, die een rookmachine wilde uitlenen. Een school die in het bezit is van een rookmachine. Dat moest toch wel iets bijzonder zijn. Al eerder hadden we het gehad over de mogelijkheden voor mijn zoon om over te stappen naar een andere school, deze vrijeschool. Omdat de school niet gevestigd is in de gemeente waar wij woonachtig zijn en we een heel traject ingingen dat bestond uit een meer intensieve begeleiding van onze zoon, gingen we niet verder op de materie in.
Het waren moverende redenen die ons ertoe bewogen om over te stappen van school. Deze redenen bestonden uit een zoon die niet meer naar school wilde en beloften die niet nagekomen werden door de oude school. Omdat er sprake was van een kleine school, waren de mogelijkheden voor onze zoon (hoogbegaafd, zie enkele andere blogs hierover) beperkt.
Vanaf het moment dat je de beslissing neemt en het daadwerkelijke overstappen, dat lijkt een enorm lange periode. Toch ging het allemaal erg snel. Onze zoon kon geplaatst worden op de nieuwe school en hiermee begon een nieuw avontuur. Voordat het zover was volgde eerst een kennismaking met de directeur en daarna een open dag van de school (toevallig gepland toen we ermee bezig waren, het proces van overstappen).
Hoe anders is de vrijeschool?
Een vrijeschool houdt in dat de leerlingen vrij zijn in de ontwikkeling van lichaam en geest. Het tempo is niet leidend, het is de volgorde die leidend is. In het regulier onderwijs gaat de aandacht uit naar facts and figures, dus naar kwantiteit. In het vrijeschoolonderwijs gaat de aandacht uit naar kwaliteit. Ineens was het dus niet meer belangrijk dat zoonlief al zoveel kon schrijven, maar was de manier waarop hij het deed belangrijk. Overigens moet ik eerlijkheidshalve erbij vermelden dat er nog nauwelijks sprake is van verleden tijd, hoewel de zinsbouw anders doet vermoeden, want zoonlief gaat pas sinds deze week naar de vrijeschool.
Natuurlijk is de grondslag van de school een antroposofische. Hoewel we er niet direct mee bekend waren, met deze levenswijze, waren er zaken die wij al deden voordat zoonlief naar de vrijeschool ging. Het was alsof puzzelstukjes op zijn plaats vielen.
De auteur van het Volkskrantartikel moet ik gelijk geven. Er zijn zaken op school die ons ook deden nadenken. Het was anders, het is anders. Waar de auteur van het artikel dat aanneemt as is, denken wij verder. We onderkennen dat zaken anders zijn, anders gaan. Dat het anders is, dat is het gevolg van onze voorgeschiedenis. Een geschiedenis van contact met het reguliere onderwijs. Deze vorm van onderwijs is gestoeld op andere denkbeelden, waarvan niet alles negatief hoeft te zijn. Overigens komen veel van deze denkbeelden ook gewoon terug in het vrijeschoolonderwijs. Het idee dat het hier gaat om een soort hippieonderwijs is overdreven. Toch is het een imago waarmee de school te kampen heeft. Voor een deel veroorzaakt door sommige ouders en sommig onderwijzend personeel van de vrijescholen. Maar voor een groot deel veroorzaakt door het zich niet helemaal willen verdiepen in deze vorm van onderwijs. Dat is een groot gemis.
Dat het een groot gemis is, dat kunnen mijn echtgenote en ik beamen. We zijn drie jaar lang bezig geweest om helder te krijgen bij het onderwijzend personeel op de oude school wat er nu precies aan de hand was met onze zoon. Na drie dagen wist de nieuwe lerares van zoonlief ons haarfijn te vertellen wat haar opgevallen was. Opvallend, nee voor ons wereldschokkend, was het gesprek dat we met haar hadden. Een kennismakingsgesprek, waarin ze ons vertelde wat er gaande was. Laten dat nu de punten zijn die men op de vorige school niet wilde accepteren…
Toen ik gisteren een foto appte naar de vriendin, die als intern begeleidster werkzaam is op de school van zoonlief, vroeg ze ons af of we ons plafond aan het “antroposofen” waren. Mijn echtgenote was druk met het aanleggen van een wolkenpartij in de gang. Onze gang krijgt een totaal ander karakter. De vriendin zei me dat ze het zo ontzettend fijn vond dat we zo gelukkig waren na de overstap van zoonlief. En dat zijn we!
De laatste weken op de oude school stonden in het teken van zoveel negatiefs. Zoonlief wilde niet meer naar school. Iedere ochtend volgde lange discussies (en dat is soms vermoeiend met een hoogbegaafd kind) over het wel of niet naar school gaan. Na het boos worden liet onze zoon dan weten toch wel naar school te gaan. Dit is nu niet meer aan de orde geweest. De afgelopen week waren er geen woede-uitbarstingen tijdens het naar school gaan. Er werd weer gezongen op weg terug naar huis. Aan de eetkamertafel werd zelfs verteld wat hij gedaan had op school. We hoefden er niet zelf naar te vragen en er volgden geen antwoorden als ”Weet ik niet” of “Geen idee!”
Nee, ik zit niet op een roze wolk. Ik realiseer me dat er stappen gezet moeten worden die ervoor moeten zorgen dat zoonlief zich op een positieve manier kan ontwikkelen. Een ervan is de schoolkeuze geweest. Dat is slechts een stap geweest in een lang proces. Het doel is dat we, zowel wij als ouders en onze zoon, tegen elkaar in eerlijkheid kunnen zeggen dat het gelukt is.
En dan het artikel in de Volkskrant. Sommige stukken waren erg vermakelijk. Andere stukken gebaseerd op clichés die niet in het belang zijn van het onderwijs.
Laten we eerlijk zijn, deze vorm van onderwijs is anders. Naar mijn idee in positieve zin. Zeer positief overigens!
