Een eigenzinnige kijk op de dingen
“ Hey mam, wat ben je aan het doen?” Zoonlief komt binnen, ik zit te staren naar het scherm van mijn laptop. “Ik ben een stukje aan het schrijven voor het Schoolparool.” Ik krijg een knuffel en zie dat hij ondertussen een blik werpt op het scherm. “Je gaat toch niets beschamends schrijven hè?” Hij lacht er ondeugend bij.
Sinds een jaar of zo volgt Boris het doen en laten van zijn ouders met een kritischer blik dan ooit tevoren. Verlies ik me in gezelschap in een heerlijke lachsalvo, dan ben ik in zijn ogen ‘populair bezig’. Of, als zijn vader hem niet één-twee-drie begrijpt, dan zie je zijn ogen rollen. Dat soort dingen. Okay, het is duidelijk, hij is bezig zich los te maken en daar hoort een heel eigen kijk op de dingen bij, en dus ook veranderd gedrag. Of je het nou leuk vindt of niet.
Als de nood hoog is, vind ik troost in inspirerende boeken. Neem nou bijvoorbeeld het boek ‘Puberteit, een smalle weg naar innerlijke vrijheid’ van Jeanne Meijs. Het is een totaal andere invalshoek op puberteit dan je gewend bent, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Toen de schrijfster vorig jaar als gastspreekster was uitgenodigd op het Bernard Lievegoed trokken andere moeders en ik, allemaal in dezelfde situatie verkerend, in een volle auto richting Maastricht. Het bleek zéér de moeite waard: met humor doorspekt leidde Jeanne Meijs ons door de grillige puberteit. We voelden ons op de terugweg uitgelaten als een stel jonge meiden. Maar goed dat onze kinderen dáár niet bij waren!
Binnenkort, op de informatie-avond voor nieuwe ouders, zal ik ongetwijfeld aan iemand anders ‘ lippen hangen’, aan die van Marcel Seelen. Ik was al niet weg te slaan op de open dag, waar ik als een soort groupie de één na de andere sessie uitzat. Wellicht had dit te maken met het feit dat ik als docente (binnen het reguliere onderwijs) ervaar hoe alle betrokken partijen in stijgende mate een systeem dienen in plaats van andersom. De pedagogiek in het onderwijsveld raakt steeds meer economisch-politiek getint c.q. vervuild en tegelijkertijd buigen we ons over onderwerpen als gebrek aan motivatie en verkeerde keuzes in beroepsopleidingen.
Alles wordt zo dichtgetimmerd. De vrijeschool doet dit andersom: éérst is er ruimte waardoor het kind zichzelf leert kennen. We beleefden via de basisschool Christophorus al acht jaar veel plezier en werden geïnspireerd door het vrijeschoolonderwijs. Nu stond daar iemand in mijn oude handvaardigheidsklas – dat getransformeerd was in een waanzinnig warm lokaal – zo krachtig een (h)eerlijk verhaal te vertellen, dat de keuze voor het voortgezet vrijeschoolonderwijs daar en op dat moment werd gemaakt.
Ik weet niet hoe het met jullie ‘zit’ maar wij hebben onze keuze in al die jaren ik weet-niet-hoe-vaak tegenover familie, vrienden en kennissen moeten verdedigen. Terugkerende opmerkingen als “de school in het dorp is toch lekker dichtbij, wat zou je de stad door crossen?” Of “die nieuwe school klinkt nogal als een experiment, wat als hij moet overstappen naar een ‘gewone’ school?!” Hun bekommernis groeide van prettig naar storende hardhorendheid. Máár, we hebben er een goede oplossing voor gevonden: met gepaste afstand én – of ze nou het leuk vinden of niet – we gunnen onszelf een eigenzinnige kijk op de dingen en staan voor onze keuze!
“ Hey mam, wat ben je aan het doen?” Zoonlief komt binnen, ik zit te staren naar het scherm van mijn laptop. “Ik ben een stukje aan het schrijven voor het Schoolparool.” Ik krijg een knuffel en zie dat hij ondertussen een blik werpt op het scherm. “Je gaat toch niets beschamends schrijven hè?” Hij lacht er ondeugend bij.
Sinds een jaar of zo volgt Boris het doen en laten van zijn ouders met een kritischer blik dan ooit tevoren. Verlies ik me in gezelschap in een heerlijke lachsalvo, dan ben ik in zijn ogen ‘populair bezig’. Of, als zijn vader hem niet één-twee-drie begrijpt, dan zie je zijn ogen rollen. Dat soort dingen. Okay, het is duidelijk, hij is bezig zich los te maken en daar hoort een heel eigen kijk op de dingen bij, en dus ook veranderd gedrag. Of je het nou leuk vindt of niet.
Als de nood hoog is, vind ik troost in inspirerende boeken. Neem nou bijvoorbeeld het boek ‘Puberteit, een smalle weg naar innerlijke vrijheid’ van Jeanne Meijs. Het is een totaal andere invalshoek op puberteit dan je gewend bent, en ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Toen de schrijfster vorig jaar als gastspreekster was uitgenodigd op het Bernard Lievegoed trokken andere moeders en ik, allemaal in dezelfde situatie verkerend, in een volle auto richting Maastricht. Het bleek zéér de moeite waard: met humor doorspekt leidde Jeanne Meijs ons door de grillige puberteit. We voelden ons op de terugweg uitgelaten als een stel jonge meiden. Maar goed dat onze kinderen dáár niet bij waren!
Binnenkort, op de informatie-avond voor nieuwe ouders, zal ik ongetwijfeld aan iemand anders ‘ lippen hangen’, aan die van Marcel Seelen. Ik was al niet weg te slaan op de open dag, waar ik als een soort groupie de één na de andere sessie uitzat. Wellicht had dit te maken met het feit dat ik als docente (binnen het reguliere onderwijs) ervaar hoe alle betrokken partijen in stijgende mate een systeem dienen in plaats van andersom. De pedagogiek in het onderwijsveld raakt steeds meer economisch-politiek getint c.q. vervuild en tegelijkertijd buigen we ons over onderwerpen als gebrek aan motivatie en verkeerde keuzes in beroepsopleidingen.
Alles wordt zo dichtgetimmerd. De vrijeschool doet dit andersom: éérst is er ruimte waardoor het kind zichzelf leert kennen. We beleefden via de basisschool Christophorus al acht jaar veel plezier en werden geïnspireerd door het vrijeschoolonderwijs. Nu stond daar iemand in mijn oude handvaardigheidsklas – dat getransformeerd was in een waanzinnig warm lokaal – zo krachtig een (h)eerlijk verhaal te vertellen, dat de keuze voor het voortgezet vrijeschoolonderwijs daar en op dat moment werd gemaakt.
Ik weet niet hoe het met jullie ‘zit’ maar wij hebben onze keuze in al die jaren ik weet-niet-hoe-vaak tegenover familie, vrienden en kennissen moeten verdedigen. Terugkerende opmerkingen als “de school in het dorp is toch lekker dichtbij, wat zou je de stad door crossen?” Of “die nieuwe school klinkt nogal als een experiment, wat als hij moet overstappen naar een ‘gewone’ school?!” Hun bekommernis groeide van prettig naar storende hardhorendheid. Máár, we hebben er een goede oplossing voor gevonden: met gepaste afstand én – of ze nou het leuk vinden of niet – we gunnen onszelf een eigenzinnige kijk op de dingen en staan voor onze keuze!
