Clash of Clans oorlogIn de klas van mijn oudste zoon wordt naast Minecraft ook veel Clash of clans gespeeld. Sinds een tijdje is er een soort klassenClan waar een aantal klasgenootjes zitten. Ze chatten daar wat met elkaar en eigenlijk lijkt het mij heel leuk als je dat kunt met je klas. We kijken wel eens mee in de gesprekjes en het is vooral heel grappig dat ze veel stoere woorden allemaal verkeerd spellen. Toch was er afgelopen week veel gedoe.
Er werd op een gegeven moment iets gedaan met degraderen, vervolgens werd er gescholden, daarna bedreigd, mijn zoontje ging niets vermoedend (had voorafgaande gesprekken niet helemaal meegekregen) net als zijn vriend uit de Clan en vervolgens gaat hij na de vakantie met veel zin naar school en wordt hij gepest omdat hij uit de clan is gegaan. Verbaasd en verdrietig was hij. Ik had het gesprek bij toeval eigenlijk gezien en een printscreentje gemaakt. Tip die ik altijd aan ouders geef is een printscreentje te maken bij rare gesprekjes online, met de originele tekst erbij praat heb je veel sneller een beeld bij hoe de vork in de steel zit.
Ik app de printscreen vervolgens aan een andere moeder en zo maar naar nog een paar. Ik vind het fantastisch dat de ouders waar het in dit geval om gaat altijd open en prettig in gesprek zijn. Wat bijzonder was om achter te komen is dat ieder kind zwaar onder de indruk thuis was gekomen maar allemaal met een andere beleving. Door de verhalen bij elkaar te leggen werd pas duidelijk hoe het nou gegaan was.
De leerkracht op school neemt gelukkig ook de tijd dit soort ruzietjes te bespreken en het is fijn te merken dat “zand erover” werkt. Opgelucht gaan ze dan weer verder.
Wij als ouders bespreken denk ik vooral dat als er iets mis gaat online, je beter niet vanuit je eerste reactie kunt reageren, maar stoppen met chatten en degene waar iets mee speelt in het echt op zoeken en uitpraten. Ook hebben ze zich voorgenomen dat ze nooit meer willen schelden tijdens het chatten.
Helaas is het een week later weer raak, grappig zijn en grappig doen is een groot verschil. Mijn zoon maakte een onhandige opmerking tijdens het chatten en 1 min later moest hij van mij al stoppen. Weer krijgt dat een eigen leventje en wordt hij de dag erna gepest op school. Uitgepraat met de een, de ander gaat die middag weer verder met het groter maken. Ik zie hoe hard het bij hem binnen komt als hij uit de clan gezet wordt. Hij is echt een beetje in paniek.
Het voelt voor hem alsof iedereen tegen hem is. Dat het maar gaat om een persoon die hem uit de clan zet en dat juist zijn vrienden voor hem zijn gaan staan kan hij op dat moment niet overzien. Hij is te jong om te relativeren denk ik. De krachten zijn te groot. Gevolg is dat hij 3 nachten niet in slaap kon komen omdat hij probeerde te overzien wat hij kon doen om het weer goed te krijgen voor zichzelf. Ik ben dankbaar voor de gesprekken die het heeft opgeleverd. Het zijn wezenlijke gesprekken waar we met z’n allen veel van kunnen leren, maar jeetje…
In de klas van mijn oudste zoon wordt naast Minecraft ook veel Clash of clans gespeeld. Sinds een tijdje is er een soort klassenClan waar een aantal klasgenootjes zitten. Ze chatten daar wat met elkaar en eigenlijk lijkt het mij heel leuk als je dat kunt met je klas. We kijken wel eens mee in de gesprekjes en het is vooral heel grappig dat ze veel stoere woorden allemaal verkeerd spellen. Toch was er afgelopen week veel gedoe.
Er werd op een gegeven moment iets gedaan met degraderen, vervolgens werd er gescholden, daarna bedreigd, mijn zoontje ging niets vermoedend (had voorafgaande gesprekken niet helemaal meegekregen) net als zijn vriend uit de Clan en vervolgens gaat hij na de vakantie met veel zin naar school en wordt hij gepest omdat hij uit de clan is gegaan. Verbaasd en verdrietig was hij. Ik had het gesprek bij toeval eigenlijk gezien en een printscreentje gemaakt. Tip die ik altijd aan ouders geef is een printscreentje te maken bij rare gesprekjes online, met de originele tekst erbij praat heb je veel sneller een beeld bij hoe de vork in de steel zit.
Ik app de printscreen vervolgens aan een andere moeder en zo maar naar nog een paar. Ik vind het fantastisch dat de ouders waar het in dit geval om gaat altijd open en prettig in gesprek zijn. Wat bijzonder was om achter te komen is dat ieder kind zwaar onder de indruk thuis was gekomen maar allemaal met een andere beleving. Door de verhalen bij elkaar te leggen werd pas duidelijk hoe het nou gegaan was.
De leerkracht op school neemt gelukkig ook de tijd dit soort ruzietjes te bespreken en het is fijn te merken dat “zand erover” werkt. Opgelucht gaan ze dan weer verder.
Wij als ouders bespreken denk ik vooral dat als er iets mis gaat online, je beter niet vanuit je eerste reactie kunt reageren, maar stoppen met chatten en degene waar iets mee speelt in het echt op zoeken en uitpraten. Ook hebben ze zich voorgenomen dat ze nooit meer willen schelden tijdens het chatten.
Helaas is het een week later weer raak, grappig zijn en grappig doen is een groot verschil. Mijn zoon maakte een onhandige opmerking tijdens het chatten en 1 min later moest hij van mij al stoppen. Weer krijgt dat een eigen leventje en wordt hij de dag erna gepest op school. Uitgepraat met de een, de ander gaat die middag weer verder met het groter maken. Ik zie hoe hard het bij hem binnen komt als hij uit de clan gezet wordt. Hij is echt een beetje in paniek.
Het voelt voor hem alsof iedereen tegen hem is. Dat het maar gaat om een persoon die hem uit de clan zet en dat juist zijn vrienden voor hem zijn gaan staan kan hij op dat moment niet overzien. Hij is te jong om te relativeren denk ik. De krachten zijn te groot. Gevolg is dat hij 3 nachten niet in slaap kon komen omdat hij probeerde te overzien wat hij kon doen om het weer goed te krijgen voor zichzelf. Ik ben dankbaar voor de gesprekken die het heeft opgeleverd. Het zijn wezenlijke gesprekken waar we met z’n allen veel van kunnen leren, maar jeetje…
